‘Too Big to Jail’

UBS handelsvloer New York

UBS handelsvloer New York

Na alle schandalen in de financiële wereld van de afgelopen jaren worden nu voor het eerst(!) twee voormalige medewerkers van UBS in de Verenigde Staten vervolgd voor hun aandeel in het LIBOR-schandaal. Barclays betaalde 450 miljoen dollar na een schikking in deze zaak, UBS ruim 1,5 miljard in de VS, het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland. Maar ja, dat zien dit soort partijen als ‘zakelijke kosten’. Intussen ging het wel over het effect van een te lage London Interbank Offered Rate op financiële producten ter waarde van 800.000.000.000.000 dollar.

Volgens een site als The Naked Capitalism blijven dit soort praktijken doorgaan zolang het topmanagement ongestraft in weelde blijft leven bij dit soort megafraudes. Dit soort schandalen lijkt in het nieuws nauwelijks slachtoffers te maken behalve investeerders, geen mensen die hun baan of huis verliezen. Laat staan dat het effect op de economie als geheel wordt geduid.

Ook de schikking met HSBC inzake het witwassen van drugsgelden staat in schril contrast met de aanpak van drugscriminelen zelf. Als die worden gepakt, riskeren ze lange gevangenisstraffen en wordt ze zowat alles afgepakt. Maar tegen de bestuurders van één van de grootste banken ter wereld, die jarenlang miljarden witwaste voor Colombiaanse en Mexicaanse drugskartels, werd geen aanklacht geformuleerd.

Uit steeds meer publicaties ontstaat het beeld dat grootbanken zich organiseren en gedragen als criminele organisaties:

  • Fraude veroorzaakte de Grote Depressie en de huidige financiële crisis, en de economie zal nooit herstellen zolang fraudeurs niet worden vervolgd.
  • De grootbanken hebben financiële fraude verheven tot hun bedrijfsmodel.
  • Aangezien grootbanken eigenlijk ongecontroleerde criminele organisaties zijn, herstelt de economie niet alleer deze banken worden opgeknipt.

Nobelprijs-winnaar Joseph Stiglitz omschreef het jaren geleden al als een systeem waarin boetes erg laag zijn vergeleken met de criminele winst. Banken beschouwen ze als een soort parkeerboetes: je baalt als er zo’n papiertje onder je ruitenwisser zit, maar een dag later ben je het al vergeten. Of zoals Graydon Carter van Vanity Fair jaren geleden waarschuwde “Nooit hebben zo weinigen zoveel gedaan voor zovelen.”

bron: The Epoch Times (naar een artikel van Danny Schechter)

Reacties zijn gesloten.