In 2002 viel Markopolos een onverwachte gelegenheid in de schoot om ook in Europa kennis te maken met Madoffs toevoerfondsen. Op uitnodging van René-Thierry Magon de la Villechuchet van Access International (zie hierboven) sprak hij met diverse Franse en Zwitserse banken voor rijke particulieren en hedgefondsen over de kwantitatieve beleggingsstrategie van Rampart Investment Management. Barclays Bank, HSBC, JPMorgan, Dexia Asset Management, allemaal dachten ze exclusief bij Berrnard Madoff te beleggen. Nu begreep Markopolis dat het om een grootscheepse ponizfraude ging.

In 2004 ging Markopolos weg bij Rampart om zijn eigen zaak te beginnen als fraudeonderzoeker, maar hij en zijn vroegere collega’s bleven Madoff in hun eigen tijd volgen. Hij benaderde in 2005 tevergeefs de baas van het kantoor van de SEC  in New York. In december van dat jaar sprak met een voormalig werkneemster van de SEC die hem waarschuwde niet te veel van het bureau te verwachten.
Een deel van het probleem bij de SEC was dat er veel competente juristen werkten met weinig verstand van beleggen of bankieren. Velen werkten er een paar jaar om daarna op Wall Street te gaan werken voor minstens 10 keer zoveel geld bij de bedrijven waarop ze eerst toezicht hadden gehouden. Dat was in de eerste 70 jaar van de SEC – in het leven geroepen door president Franklin D. Roosevelt tijdens de Grote Depressie- wel anders geweest.

Harvey Pitt, voorzitter tussen 2001 en 2003, erkende later dat er meer gedaan had moeten worden met de aanwijzingen uit het onderzoek dat Markopolis c.s. verrichtten. Zoals bijvoorbeeld bij het WorldCom schandaal, waar de SEC binnen 24 uur na het vernemen van wangedrag voor de rechter stond. Deze fraudezaak leidde tot de veroordeling van voormalig CEO Bernie Ebbers en tot de Public Company Accounting Reform and Investor Protection Act uit 2002, gewoonlijk aangeduid als ‘Sarbanes-Oxley’.

In 2006 startte de SEC dan wel een onderzoek, dat datzelfde jaar ook werd afgesloten.In de conclusie stelde de SEC geen bewijzen te hebben gevonden dat Madoff bezig was met ponzifraude. Wel ontdekte de SEC dat Madoff zich nooit had laten registreren als beleggingsadviseur. In de hoorzitting van Markopolos kreeg de SEC flink wat kritiek te verduren. Hij had ze een routekaart naar de fraude gegeven, maar ze raakten toch de weg kwijt. Hij stelde voor om het hoofdkantoor van de SEC uit Washington te verhuizen en een betaald klokkenluiderprogramma in te voeren.

De fallout van Madoffs zwendel

In 2005 liepen door de decimalisering en andere veranderingen de opbrengsten van de effectenhandel zo ver terug, dat Madoff het met zijn legale activiteiten niet langer kon bolwerken. Hij probeerde zelfs geld te lenen van banken in Europa maar ving bot. Toen beleggers na de beurskrach van 2008 meer dan 7 miljard van hun geld wilden opnemen, had hij dat geld niet en besloot hij alles aan zijn zoons te bekennen en zichzelf aan te geven.

Huis van Peter Madoff, Palm Beach

Huis van Peter Madoff, Palm Beach

In de loop van 2008 gaf de familie Madoff nog tientallen miljoenen dollars uit aan luxueuze auto’s, appartementen en het huren van vliegtuigen. Zijn beleggers wreven zich in hun handen dat ze bij Madoff hadden belegd, terwijl de rest van de wereld in deze crisis het schip in ging. Leden van de Palm Beach Country Club hadden 1 miljard dollar bij hem belegd, Fairfield Greenwich 7,5 miljard, Bank Medici meer dan 3,5 miljard en Sandra Manzke ruim 6 miljard. Maar in de tweede helft van dat jaar, begonnen ook zij angstig te worden en vroegen grote bedragen terug. In totaal zo’n 12 miljard; alleen al 6 miljard in de 3 maanden voor zijn arrestatie. De opnames waren nu groter dan hij ooit had meegemaakt en ondanks een beroep op Carl Shapiro en Robert Jaffe slaagde hij er niet in om voldoende geld binnen te halen.

Bij zijn vele cliënten was die Kerst de sfeer bedrukt. Vermogende particulieren maar ook pensioenfondsen, filmproducenten, (vooral joodse) liefdadigheidsinstellingen, politici, fondsbeheerders en zelfs kerkelijk leiders hadden veel geld verloren, soms hun hele vermogen. Dit laatste was met name het geval bij rijke weduwen, zoals in Palm Beach. Bij juristen verschenen juist dollartekens in de ogen.

Op 29 juni 2009 haalde rechter Dennis Chin één van de meer dan 100 brieven van bedrogen beleggers aan, die hem in het bijzonder had geraakt. Een weduwe had hem geschreven dat zij na de dood van haar man naar Bernie Madoff was gegaan. Hij had een arm om haar heen geslagen en gezegd: ‘Maak je geen zorgen. Je geld is veilig bij mij.’ Nu had ze haar huis moeten verkopen en kon ze de universiteit voor haar kleindochter niet betalen. Chin legde Bernard Lawrence Madoff een gevangenisstraf op van 150 jaar. Hij verblijft in het Federal Correctional Complex Butner in North Carolina en komt weer vrij op 14 november 2139.

In het bedrag van 65 miljard waarvoor Madoff schuld bekende, zaten ook de nepwinsten die hij al die jaren had bijgeschreven op de rekeningen van zijn cliënten. Afhankelijk van wanneer hij met de ponzifraude is begonnen wordt het daadwerkelijk belegd vermogen geschat op een bedrag van tussen de 4 en 30 miljard dollar. Met de val van Madoff verloren veel mensen het vertrouwen in Wall Street en de overheid, die een oogje in het zeil had moeten houden.

:: advertentie ::



Reacties

Madoff, Bernard — Geen reacties

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *